Wat is Surseance van betaling?

Surseance van betaling wordt aangevraagd door de schuldenaar zelf bij de rechtbank. De rechtbank verleent de surseance als er perspectief op herstel bestaat. Tegelijk wordt een bewindvoerder aangesteld die toezicht houdt op de bedrijfsvoering. Voor betalingen aan concurrente schuldeisers is toestemming van de bewindvoerder vereist.

Voor contractuele wederpartijen heeft surseance ingrijpende gevolgen. Opeisbare schulden van de schuldenaar aan concurrente schuldeisers worden opgeschort: innen is tijdens de surseance niet mogelijk. Schuldeisers mogen bovendien geen verhaal nemen op de boedel gedurende de surseanceperiode.

Nieuwe verplichtingen die tijdens de surseance worden aangegaan (huur, nieuwe leveringen, loonkosten: zijn boedelschulden en worden wél voldaan. Historische schulden zijn dat niet. Dit onderscheid maakt de lopende bedrijfsvoering mogelijk terwijl de historische schuldenlast wordt geherstructureerd.

Surseance eindigt op drie manieren: homologatie van een akkoord (schuldeisers accepteren gedeeltelijke betaling), intrekking als herstel haalbaar blijkt zonder akkoord, of omzetting in faillissement als herstel uitblijft. In de Nederlandse praktijk eindigt surseance in de meerderheid van de gevallen in faillissement.

Neem in contracten een expliciete bepaling op dat surseance van betaling een grond is voor directe ontbinding. Zonder zo'n clausule ben je gebonden aan het tijdschema van de bewindvoerder.

Surseance van betaling is het vroegste officiële signaal van ernstige financiële nood. Zodra surseance wordt verleend, staan betalingen aan concurrente schuldeisers stil. Voor een leverancier die na surseanceverlening blijft leveren zonder voorafgaande betaling, loopt het risico snel op.

Het herkennen van surseance als een kritisch moment, en direct handelen door leveringen te staken of vooraf betaling te eisen, is essentieel om schade te beperken. Publicaties in de Staatscourant geven doorgaans snel uitsluitsel.