Wat is Buitengerechtelijke incassokosten (BGK)?

Buitengerechtelijke incassokosten zijn geregeld in artikel 6:96 lid 2 sub c BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (BIK). Ze zijn bedoeld als vergoeding voor de inspanning die de schuldeiser levert om een openstaande vordering te innen zonder tussenkomst van de rechter.

De wettelijke staffel bepaalt de maximale BGK als percentage van de hoofdsom. Over de eerste €2.500 is 15% BGK verschuldigd met een minimum van €40, over de volgende €2.500 is dat 10%, over de volgende €5.000 is het 5%, verder aflopend tot 1% over het bedrag boven €200.000. Het absolute maximum is €6.775.

Voor consumenten geldt een extra vereiste: voordat BGK verschuldigd zijn, moet de schuldeiser een zogenoemde veertiendagenbrief hebben gestuurd — een aanmaning met een betalingstermijn van veertien dagen. Ontbreekt die brief, dan zijn BGK niet afdwingbaar. In B2B-relaties geldt deze verplichting niet, maar moet de schuldeiser wel kunnen aantonen dat er daadwerkelijk incassohandelingen zijn verricht.

BGK zijn cumulatief met de wettelijke handelsrente: als je als crediteur recht hebt op handelsrente, mag je ook BGK in rekening brengen. Samen verhogen ze de financiële druk op de debiteur aanzienlijk.

In de praktijk claimen veel bedrijven BGK niet, ook al hebben ze er recht op. Ze vrezen de klantrelatie te beschadigen. Toch zijn BGK een legitiem en wettelijk erkend instrument, zeker bij structurele betalingsachterstanden.

Buitengerechtelijke incassokosten verhogen de totale schuld van de debiteur met een wettelijk bepaald percentage, bovenop de hoofdsom en de wettelijke handelsrente. Dit maakt tijdige betaling financieel aantrekkelijker en compenseert jou als crediteur voor de incasso-inspanning.

Voor MKB-bedrijven geldt: vermeld op je facturen en in je AV dat bij te late betaling BGK verschuldigd zijn. Zorg dat je de juiste procedure volgt — in B2B is dat minder strikt dan bij consumenten, maar je moet wel incassohandelingen kunnen aantonen.